Archive - Verhalen van de motor instructeur RSS Feed

Winter

Het is voor motorrijders in de winter altijd bikkelen, zo ook voor motorleerlingen. Het zal zo een 3 winters geleden zijn dat ik Melanie op les had. Een gezellige lachebek die altijd zin had om te lessen. Ze was denk ik 165 cm groot maar in elke cm zat karakter opgesloten.

Het liep tegen eind november en Melanie stond voor de eerste donderdag in december voor het examen. De zaterdag daarvoor gingen we rijden van 10 tot 12 uur bij een temperatuur van -5, kraakhelder maar met een snijdende wind. Maar ja, we moesten op pad want donderdag was het examen en er moest nog wat geoefend. Voordat we goed en wel Velserbroek uit waren, waren de voeten al eerstegraads verbrand. Toch, met om de 25 min in een warme ruimte bijkomen, wisten we de les te voltooien. En neem van mij aan dat je bij benzinestations bekijks hebt want je ziet verder geen motorrijder of lesser buiten.

Maar toen; dikke pech want die week begon het te sneeuwen dus examen uitgesteld. 
Examen 2 weken later ingepland en die zaterdag weer gelest en prompt op woensdag wéér sneeuw.

En Melanie maar lessen kopen en nooit op examen kunnen. Inmiddels had ik het examen boeken zelf even overgenomen ivm vakanties of zo dus we mikten weer op de week daarna. Die zaterdag…… je gelooft het bijna niet; – 11 graden en windje 5. Eigenlijk niet verantwoord. Ik ben tijdens die les ook over Zaandijk gereden om met Melanie bij Sonja een grote uitsmijter te eten. Wat een karakter zeg die Melanie.

Gelukkig werd het die week mooi weer en stond ze donderdag klaar om eindelijk examen te mogen doen, het was inmiddels de 3e week januari.
We stonden al bepakt en gehelmd maar ik kon nergens die examenaanvraag vinden.  Tot het me ineens te binnen schoot dat ik de examens aan zou vragen…. en dat ##@%%$## had ik VERGETEN !!!

Melanie zat binnen op me te wachten en de bedrijfsleidster bood nog aan dat zij het slechte nieuws zou vertellen maar dat wou ik niet. O o wat liep ik met lood in de schoenen naar Melanie toe. Nou ze was uiteraard teleurgesteld dat ze geen examen kon doen maar nam het mij niet zo héél erg kwalijk, wel balen want het was mooi weer en het kostte ook weer een vrije dag en de volgende week moest je maar weer afwachten.

Gelukkig was het de eerste week februari ook mooi weer en slaagde ze in 1 keer bij een tempratuur van 10 graden boven nul. Ze wou geloof ik bijna in haar t-shirt zo warm vond ze het. 🙂

Ze schijnt tegenwoordig op een Hurricane rond te rijden en dat verbaast me niets. 


Radiografisch

Voordat ik mijn eigen rijschool begon ben ik een aantal jaren werkzaam geweest bij een grote rijschool in de regio Haarlem. In die periode stond ik op een bepaald moment op het sluizencomplex in Ymuiden even een les te bespreken. Eén van de kandidaten die ik bij me had, had nog een bedragje uitstaan op de rijschool (dat wist ik bij toeval). Onder het bespreken had ik stiekem haar rode noodstop knop omgezet.

Na de bespreking die precies om 4 uur was geeindigd stapten we weer op de motor, maar die van haar wilde niet starten. Ik zei tegen de gozer in de les dat hij de motor uit moest doen omdat we een betalingsprobleem hadden. “Een betalingsprobleem?” vroeg de dame. Ik zei , “Ja, de motor heeft een radiografische verbinding met de rijschool en wanneer je je lesgeld tot nog toe hebt opverbruikt gaat er automatisch een blokkade signaal uit naar de motor. Daarom noteer ik altijd wie op welke motor rijdt.”

Beide kandidaten zitten me stomverbaasd aan te kijken. En de dame geeft toe dat er nog een bedragje open staat. Nadat ze mij beloofd heeft dit bedrag nog dezelfde avond over te maken bel ik zogenaamd de rijschool. Intussen leunend op haar stuur waardoor de noodknop weer in de goede stand komt te staan. “Zo geregeld, de rijschool gaat accoord dus als het goed is, is de electronische blokkade opgeheven”. En warempel, de motor deed het weer !!! 😉

Opgelucht zijn we daarna verder gereden al plaste ik inmiddels bijna in m’n broek.
Ik vermoed dat op verjaardagen in Haarlem en omstreken sindsdien het verhaal gaat dat de betreffende rijschool een HEEL modern bedrijf is……


Marken

Het was tegen 1 uur op een doordeweekse middag en ik zat wat ongeduldig op 2 binken te wachten die uit Marken moesten komen. Het waren vrienden van elkaar en ze kwamen altijd gezamenlijk naar de les. Toen ik door het raam 2 motorrijders aan zag komen dacht ik dat er 2 oud-kandidaten aankwamen die hun motor ff wilden showen. Lekkere timing als je bij me gelest hebt, dan weet je toch dat ik om 1 uur weer moet beginnen..? Dus ik draaide me om, om nog even naar het toilet te gaan. Dat haalde ik niet want ineens kwam er een kreet: “Werner we zijn er hoor!” Huh, daar stonden de 2 mannen uit Marken voor m’n neus in hun motorpakken, helm in de hand.
 
“Eindelijk”, riep ik nog, en toen vroegen ze of ik hun motoren wilde zien??? “Jullie motoren, wat leuk jullie zijn intussen geslaagd!!” Ik feliciteerde de mannen uitgebreid met het behalen van hun rijbewijs (ik liep ze voor de gek te houden). Ik liep bla die bla naar buiten en al kletsend om de motoren vroeg ik bij wie ze hadden afgereden want ze hadden bij mij nog maar 2 uur gelest.
“We hebben nog niet afgereden want we lessen toch bij jou??” was het antwoord. Mijn wedervraag was gelijk wat ze dan in vredesnaam op een motor in het verkeer deden? Inmiddels stonden we weer in de rijschool en voelde ik de boosheid in me opkomen.
Ik trok ze beiden weer aan hun jas naar buiten en probeerde ze duidelijk te maken welk een enorm risico ze namen door vanuit Marken op de motor naar de rijschool toe te komen. Onverzekerd als ze natuurlijk zijn. Maar daarop gaven de heren als antwoord: “Ja dat is wel zo maar we kunnen al goed rijden, we moeten alleen dat rijbewijs nog ff halen..” Ik stikte zowat in mijn verontwaardiging, dat mogen jullie gerust weten. Ze zullen maar iemand aanrijden of zo, je wilt er niet eens aan denken.
 
Ik heb de heren naar binnen gesommeerd en heb hun allebei een portofoon over handigd. Ik zei: “Nou dan kunnen we wel lekker een toertje door de stad gaan doen want we kunnen alledrie al goed rijden heb ik begrepen”. Het werd geen gezellige les en de heren hadden het zwaar. We gingen o.a. door de nauwe straatjes van Oud-Haarlem over natte kinderkopjes en één van de heren ging nog onderuit ook. Ik zei verder niet “zie je nou” of iets van dien aard, ik bleef stug conflictsituaties opzoeken, uiteraard coachend dat ze zichzelf niet in gevaar brachten. Bij de nabespreking had ik wat timide heren tegenover me zitten die uit zichzelf aangaven dat er in een stad nog best veel bij komt kijken, bij dat motorrijden.
 
Toen ik over hun motoren begon werd ik snel onderbroken en ze gaven zelf al aan dat ze niet meer met de motor zouden komen, althans totdat ze hun rijbewijs hadden.
 
Mijn boosheid was inmiddels wel gezakt, want dat hou ik toch nooit zolang vol. Maar het gevolg van al die kilometers die de heren privé hadden gemaakt, was dat ze al een rijstijl hadden ontwikkeld die niet meer conform CBR-norm was.

 Ze zijn allebei pas bij hun derde examen geslaagd. Echt zonde natuurlijk want het waren vlotte gasten.

Milos

Het was 2 jaar geleden dat ik Milos op les had, een Joegoslaaf van 35 met een lange gitzwarte paardestaart tot op zijn billen. Hij reed al 20 jaar in eigen land maar moest nu een Nederlands rijbewijs halen van de verzekering (is ook wettelijk verplicht). Hij vroeg of ik hem daarbij kon helpen en ik ben ook gelijk alvast met 2 uur bijzondere verrichtingen begonnen bij Snowplanet want hij was enorm gretig. Maar toen ik achter Milos reed door de eerste bocht dacht ik ff dat hij zou omgaan, zo enorm liet hij de motor in de bocht vallen!! De vonkenregen spatte van de stepjes. Ik stond bij de snackcar alweer stil om e.e.a. met hem door te nemen. “Ja, isse mijn rijstijl Werner, jij mij zegge ik moet veranderen en ik doen.”

Potverdikke dat werd me toch een klus, iemand iets aanleren, alla, maar iemand zoveel àfleren is een karwei. Zo reed ik eens het stukje tussen spoorviaduct Driehuis en de rotonde Santpoort in filevorming. Milos was wat achter geraakt ivm voorrang geven en er zat een auto of 15 tussen mij en Milos. Zie ik hem ineens in m’n linkerspiegel DOOR de middenberm tussen de narcissen naar ons toe komen rijden, de kluiten bagger vlogen in de rondte. Ik woest, zijn verklaring was; “Jij zeg, ik vlotte motorrijder moeten zijn maar niemand in gevaar brengen, is zo gelukt alleen wat bloemen stuk.”

Maar goed, na 14 uur les verschenen we op het examen. Ik had het gevoel genoeg gedaan te hebben om Milos aan het nederlandse verkeer te laten deelnemen. Krijgen we als examinator Bouke!!! Bouke is een grote stoere Amsterdammer, een kale examinator die je aanspreekt met “hé Pik” en meer van dat soort kreten. Dan krijgen we dus het plaatje: stoere Milos tegenover stoere Bouke. Ik voelde me steeds kleiner worden, alles wat we hadden geoefend aan eliminatie van hormonen stond nu op het spel. Na het bekende gebabbel van de examinator over veilig rijden en zo begon Milos steeds vragender naar de examinator te kijken. En toen kwam de uitsmijter van Bouke ………….. “Weet je wat jij moet doen Pik, gewoon lekker gaan motorrijden!!!”

En dat werd Milos fataal, want hij ging lekker motorrijden… Alles wat we hadden geoefend was hij spontaan vergeten, er was eindelijk iemand die begreep hoe je motor reed!! De vonkenregen kwam geen einde aan, hij hing zowat aan de bumper van auto’s, haalde fietsers in langs de andere kant van vluchtheuvels, het kon niet op. In stomme verbazing zaten Bouke en ik naar dit schouwspel te kijken. “Wat is ie nou aan het doen??”. Ik zeg: “Hij voert jouw opdracht uit, hij is LEKKER AAN HET MOTORRIJDEN!!”.

Na 20 min waren we terug bij het CBR om Milos het slechte nieuws mede te delen. De mensen op de Balkan gaan iets anders met tegenslagen om dan wij in ons kikkerlandje dus dat werd interessant. Milos ging staan bij de tafel van de examintor nadat hij het slechte nieuws had gehoord en zei boos: “Maar jij zei ga lekker motorrijden, dus nu wil ik mijn rijbewijs!” Waarop Bouke reageerde met opstaan (200 cm) en met luide stem verkondigde dat hij beter kon opzouten met zijn dreigende houding of weer kon gaan zitten voor een goed gesprek. Het werd dat laatste en het 2e examen ging gelukkig wel goed. Het was de eerste keer dat ik een eindgesprek bijwoonde met aangespannen beenspieren, gereed om Milos te blokken voordat er onherstelbare schade zou ontstaan. Ik kwam hem laatst nog tegen in de tunnel, ik reed rechterrijstrook toen hij ineens RECHTS naast me opdook en een gesprek wilde beginnen bij 110km/per uur. Ik heb naar hem gezwaaid en weg was hij weer…….

Bushalte

Vorige zomer stond ik met mijn kandidaten voor een verkeerslicht bij de Raaks in Haarlem. Ik stond vlakbij een bushalte waar een dame van een jaar of 30 zich vreselijk opwond aan de telefoon. Ze stond met haar rug naar de straat en had geen idee van haar omgeving. De gespreksflarden die op me afkwamen waren de volgende: “Nee Vincent, JIJ zou regelen dat ik hier zou worden opgehaald” en “……maakt me niks uit, en stop met ‘Petra Petra Petra’, JIJ moet luisteren…” en dan de uitsmijter “hoe of wat maakt me niet uit; ik WIL opgehaald worden!!”

Inmiddels sprong het licht op groen en ging ik achter mijn kandidaten aan. Tweehonderd meter verder bij de schouwburg zei ik tegen mijn kandidaten dat ze daar even moesten wachten omdat er iets uit mijn zak was gevallen. Met een U-bocht reed ik terug naar de bushalte om daar met wederom een U-bocht bij de bushalte te stoppen. De dame was klaar met telefoneren en stond alleen bij de bushalte, mij in eerste instantie negerend. Maar toen ik vroeg of ze Petra heette antwoordde ze verbouwereerd met ja.

Ik zeg: “Vincent heeft me gevraagd u hier op te halen, als u Petra bent tenminste?” “Ja ik ben Petra maar u denkt toch niet dat ik bij u op de motor stap????”. Ze was compleet overdonderd dat kun je je voorstellen, en ook nadat ik aangaf een extra helm in de koffer te hebben (bluf) weigerde ze. Ik zei: “nou dat zal m’n maatje vervelend vinden want hij heeft me net met spoed gebeld of ik dit wilde regelen”. En op haar kreet “ik vind dit belachelijk ik ga Vincent weer bellen!”, werd de daad bij het woord gevoegd. Ik heb nog gedag gezegd en ben weer gaan rijden. In mijn spiegel zag ik dat er weer een wilde woordenwisseling was ontstaan terwijl ze mij stond na te wijzen. Ik hoop dat Vincent het niet te zwaar te verduren heeft gekregen. De bewuste bushalte heb ik een tijdje gemeden :-).

Drankcontrole

Omdat je als motorinstructeur veel langs de weg zit is het niet onlogisch dat je de politie ook veel tegenkomt,  zo ook op deze zomeravond.
 
Ik reed met 2 kandidaten het centrum van Haarlem uit toen ik wat verder voor me een concentratie van politieagenten zag. Voor wat ik kon waarnemen leek het op een drankcontrole. “Ach, zei ik tegen de kandidaten, we zijn niet de enigen die aan het werk zijn, rij er maar rustig omheen.” Hoe arrogant van mij gedacht!! De drankcontrole was ook wel degelijk voor ons bedoeld!!

Nou worden er voor deze acties vaak ook aspirant politiemensen ingezet welke nog in opleiding zijn. Eén van deze aanwinsten besloot de voorste kandidaat de weg te blokkeren en sprong voor zijn motor om hem alsnog te dwingen de parkeerplaats op te rijden. De 2e kandidaat kon de eerste nog net ontwijken en bleef gelukkig overeind. Maar ik wou voorkomen dat nr 2 ging “straatje keren” en commandeerde hem om rechtdoor te gaan. Ik had bedacht dat ik gewoon 200 meter verderop drie keer links zou gaan en weer bij de controle uit zou komen. Ondertussen zag ik met een blik in de spiegel dat m’n eerste kandidaat op de grond lag, de remming was toch te plotseling geweest.

De politie mensen dachten blijkbaar dat ik de contole wou omzeilen want in m’n spiegels zag ik dat er 2 politieauto’s achter ons aan kwamen speren, lekker dan weer. Gelukkig vonden de heren het niet nodig om een sirene aan te zetten maar een zwaailichtje deed het altijd wel leuk moeten ze hebben gedacht. Omdat er geen gelegenheid was om in de route te stoppen (te smal) bleef ik stug mijn voorgenomen vierkant rijden ondertussen de kandidaat coachend en zo kwamen we weer keurig bij de controlepost aan, badend in blauwe zwaailichten..
 
Dat daar een discussie ontstond kun je begrijpen. Hun manier van aanhouden van een beginnende motorrijder vond ik erg onhandig en zij beschuldigden mij van het negeren van een stopteken. Nou moet je met die aantijging natuurlijk uitkijken want voor je het weet word je aangehouden. Gelukkig konden we elkaar een beetje sussen en mochten we als beloning allemaal even blazen ;-). Dit had een groen resultaat en onze papieren bleken ook allemaal in orde. Intussen had ik ook een oud kandidaat van me tussen de agenten ondekt die een jaar geleden bij me had gelest. Die stond zowat in z’n broek te plassen van het lachen.. Al met al liep het dus met een sisser af .
 
Ik had deze hele kermis kunnen voorkomen door gewoon de controle in te rijden met m’n kandidaten, maar om één of andere reden dacht ik dat ze ons niet moesten hebben..
 
Goede leer voor de volgende keer. De kandidaat die was gevallen mankeerde verder niks kan ik u nog mededelen.

Leuke wending

Ik kwam eens met mijn kandidaten terug van examens en iedereen (4 pers) was geslaagd die dag. Nou dan voel je je goed als instructeur, dat kan ik jullie verzekeren.
Toen ik langs de receptie van de rijschool liep hoorde ik wel een hoop gemopper en ving een flard op “…. ik zou naar de bus worden gebracht!!” Toen ik dat hoorde draaide ik op mijn hakken om en ging naast haar staan, mijn helm nog op. Ik vroeg haar of ze wel eens op een motor had gezeten. De vrouw van half in de 50 keek me verbaasd aan en pruttelde een ontkenning. Ze had inderdaad nog nooit op een motor gezeten. En toen ik haar vroeg of ze zin had in een klein stukje op de motor begon ze langzaam te grijnzen. Wat is dat toch mooi wanneer je mensen uit het negatieve kan halen. Ik had geen les meer dus dat was ook geen probleem.
De dame raakte helemaal opgewonden bij het idee dat ze binnen 10 min op een motor zou zitten. Nadat we op ons gemak een helm en jas + handschoenen hadden uitgezocht liepen we naar de motor. En toen ik voorstelde even een foto te maken met haar toestel viel ze zowat in katzwijm.
Met korte gilletjes (van haar) verlieten we de parkeerplaats en reed ik expres de verkeerde kant op. Nadat ik had uitgelegd dat de bestuurder van een motor ook moet kunnen doorademen verlichtte ze de greep om mijn borst iets. Na een paar in- en uitvoegbochten stopte ik met een halve draai voor de ingang van de bushalte en nam haar spullen weer in ontvangst. Ik zag dat haar mascara niet op snelheden van 120 km/u had gerekend, het liep van haar ooghoeken naar haar oren.
Aan haar kleur en de blik in haar ogen kon ik afleiden dat het positieve gevoel was behouden. Weer een motorliefhebber erbij.

Later hoorde ik dat ze een mailtje naar de rijschool had gestuurd dat ze toch doorging met haar rijopleiding voor de automaat!! En die had ze die middag opgezegd, toch weer een klant behouden.

Ik ben haar nog een paar keer tegengekomen op de rijschool en we schoten steeds weer in de lach wanneer we elkaar zagen. Inmiddels geslaagd op de automaat en wie weet ooit…. op de motor bij rijschool Dutch ;).

Page 2 of 2«12