Archive - Verhalen van de motor instructeur RSS Feed

Placemat

Zo’n 3 jaar geleden werd ik gebeld door een reclamebureau uit het noorden van het land. Dat ze in het noorden zaten kon ik mooi horen aan het accent, Gronings dit keer. De dame vertelde mij dat ze bedrijven zochten om te adverteren op een placemat van een Italiaans restaurant in Wormerveer. Omdat ik het idee wel origineel vond vroeg ik haar om een bestandje zodat ik e.e.a. even kon inschatten wat ik er aan zou hebben.
Het ging om een papieren placemat die dan steeds wordt weg gegooid na het eten. Dus het restaurant zou er 10.000 bestellen. Nou had ik gedacht om mijn rijschool rechts bovenin te laten plaatsen, met een viste kaart afmeting want dan kom je boven het bestek uit wanneer het bestek op de placemat is gedekt. Jullie zien wel dat ik erover na heb gedacht haha. De kosten waren € 350 ex. Btw, toch ook weer geld natuurlijk.
Het zal zo’n 4 weken later zijn geweest toen ik met een leerling tijdens motorrijles langs het restaurant reed. En in een impuls verzocht ik de leerling om even de stoppen bij de Italiaan, het was 4 uur in de middag en ik zag al wat activiteit binnen. Want ik dacht zo, ik wip even naar binnen en stel mij even voor als een van de nieuwe sponsors op de placemat. Nou je stapt toch een beetje stoer binnen natuurlijk , je voelt je heel wat.
Aan het personeel vroeg ik of de baas er was, nou die was aanwezig. Er kwam een wat oudere Italiaanse man op mij af en wij schudde elkaar de hand. “Ik ben een van de nieuwe adverteerders op jullie placemat “, riep ik enthousiast. Waarop de man mij stomverbaasd aankeek. ”Uw bent in de war mijnheer, ikke heb niets besteld “. Huh ? De man had geen idee war ik het over had. En nadat ik het hem had uitgelegd wees hij naar een stapel papier met de woorden ”ikke heb nock kenoeg placemats voor 5 jaar !”. Hij bleek de zaak 3 weken geleden te hebben overgenomen en wilde absoluut geen nieuwe placemats, hij had er nog 6000 !!
Jullie snappen wel dat zo snel ik in de gelegenheid was ik het reclame bureau belde om verhaal te halen. Deze mensen waren onaangenaam verrast, ze zaten nog steeds adverteerders te werven voor de oude eigenaar….. Doordat ik aan de bel trok stopte ze gelijk met hun werkzaamheden richting de opdrachtgever en kreeg ik netjes mijn geld terug gestort , top gereageerd !
En was ik even blij dat ik daar nog even naar binnen was gestapt.

Met zorg naar de boerderij

Met zorg naar de boerderij

Het is 2 jaar geleden dat Menno een proefles motor bij mij kwam doen. Een stoere frisse kerel met een open gezicht. Opgewekt en duidelijk een man die van aanpakken houdt. Na de proefles vertelde hij mij dat hij dit eigenlijk wilde doen voor zijn vrouw. Die had namelijk in hun verkeringstijd meerdere malen aan gegeven dat ze het zooo leuk zou vinden wanneer ze een vriend had met een motor. Inmiddels waren ze 12 jaar getrouwd en hebben ze 3 kindjes maar nog steeds geen motorrijbewijs.

Nou wilde Menno wel bij mij het rijbewijs halen maar dan in het geniep , want niemand mocht er van weten. En dan , wanneer dat A rijbewijs in de pocket was, als verassing het boerenerf op komen rijden met de motor. Nou vind ik dat altijd wel interessant , want dat is een uitdaging natuurlijk. Toch zaten we al vrij snel in een wat lastig parket in de daaropvolgende weken. Menno moest elke keer weer eens smoes verzinnen om weg te komen van de boerderij , en elke keer naar de Gamma zogenaamd is ook verdacht. Zo gebeurde het soms dat ik al een kwartier stond te wachten voordat Menno een keer op de stoep stond, en hij kon niet langer dan ’n uur wegblijven want dat viel op. Het 2e probleem waar we tegen aan liepen was dat Menno niet echt overliep van talent m.b.t. de motor , dus in dat uurtje boek je dan ook weinig vooruitgang. En ik had zelf ook zo mijn gedachte over de risico’s die Menno nam. Wat als zijn vrouw iets gaat vermoeden ? En daar een heel eigen invulling aan gaat geven , aan dat stiekeme gedoe…..
Na dit zo’n 6 weken te hebben vol gehouden en de progressie van Menno in ogenschouw genomen , besloot ik een voorstel te doen aan Menno. “Het is toch ook leuk Menno als je met een les motor op de boerderij aan komt ? De kinderen er verbaasd omheen en zo, en je vrouw overdonderend verrast “. Het voordeel van deze wending in ons plan was dan vooral dat we 2 uur per keer konden lessen en gewoon openbaar , zonder wegduiken achter prullenbakken . Na enige overpeinzing zag Menno daar ook het voordeel wel van in , en de verassing zou even goed groot zijn.
motorverhaal

Maar dat was sneller gezegd dan gedaan , want de boerderij van Menno stond niet in Zaandijk. Dus dat werd flink oefenen op de openbare weg. Tjonge , dat was soms best spannend zeg , maar na nog eens 4 weken was het zover. Over het dijkje naar de boerderij , en het was zo gepland dat iedereen thuis zou zijn. En het was leuk !! Die verbazing op de gezichten ! Die kinderen om hun vader heen die op de motor zat. En ook zijn vrouw was erg enthousiast dat ze binnenkort achter op de motor kon.
Dat binnenkort werd helaas wel ietsje langer , maar het grote voordeel was dat we lekker flexibel in de agenda konden werken. Wel veel mee gemaakt in die maanden. Vooral het terugschakelen vanuit hogere snelheid leverde wel eens een rodeo act op. Maar Menno was niet van de motor af te krijgen. Hoewel , ik bedenk me net dat hij nog eens van de dijk afreed , toen lag hij er echt even naast haha. Maar dat tekent Menno , binnen no time motor weer overeind en giddi up go !!

zephyr-menno
De praktijk examens allebei in 1x gehaald , en inmiddels rijdt Menno geloof ik op een Kawasaki Zephyr door de polder. Het was een mooi project om aan mee te werken , waarbij alle aspecten van de opleiding aan bod kwamen. Geduld van beiden kanten, en af en toe een “out off the box” oplossing die dan weer veel progressie opleverde.

En zo zie je maar , met de juiste aanpak , enthousiasme en geduld is er veel mogelijk.

Verjaardagsles

Jarige Job

Nog niet zo lang geleden lag er een weekje sneeuw in Haarlem waardoor ik mijn motorwerk niet kon uitvoeren. Bij de planning zaten ze omhoog met een auto intest en voorzichtig werd geinformeerd of ik misschien eh eh…. een klusje met een lesauto wilde doen.
De intest was een verjaardags verassing en de kandidaat heette Job , ik dacht eerst dat ik in de maling werd genomen maar dat was echt zijn naam , JOB. Nou had ik last van me rug dus het werd nog een klus om in en uit die auto te komen. Bij het huis van de jarige Job aangekomen zette ik de lesauto wat verder omdat ik niet wilde dat ze zouden zien dat ik als een gebakken handdoek uit die auto kroop. Met mijn motorjas aan liep ik langs de ramen naar de bijkeuken want daar stond de Papa al te zwaaien. Deze was wat verbaasd over mijn kleding en ik zei dat ik normaal prikslee les gaf maar dit er ff bij deed. .
De vader fluisterde knipogend tegen me dat Job dacht dat ik van de politie was ivm mijn jas. En Job dacht dat ik een verhoor kwam afnemen omdat hij die nacht ruzie had gehad in de kroeg…..
Met een bloedserieus gezicht stap ik de huiskamer binnen en stel mij netjes voor aan de moeder met  ‘goedemorgen mevrouw de naam is Hollander ik kom voor Job”. Uit mijn ooghoek zie ik het zojuist 18 jaar geworden vechtersbaasje klein worden op ze stoel.
Ik verzocht de ouders om in de kamer daarnaast plaats te nemen omdat ik “een gesprek onder 4 ogen wilde voeren met Job”. De ouders stonden grijnzend achter Job en trokken zich gewillig terug onderwijl bijna proestend van het lachen.
Ik nam erg officieel plaats tegenover Job en die begon zich al te verontschuldigen voor van alles en nog wat.. maar na mijn verzoek stil te zijn te zijn mond dicht.

“Job , mij is vanuit de organisatie verzocht om jou hier aan huis op te halen , dus je gaat zo mee in de auto. Je hebt uiteraard gelegenheid om nog even afscheid te nemen van je ouders (Job zat inmiddels bijna in ze spuugfase) want ik ga je meenemen voor je eerste rijles “.

Job zat duizelend tegenover me en ik zag bijna het muntje naar beneden vallen , eerst de ogen dan de mondhoeken , de longen beginnen weer hun werk te doen. En met één grote sprong stond ie bij zijn ouders. “jullie hebben dit allemaal opgezet , jemig ik schrok me de pleuris!! ”
Job had geen idee hoe last minute dit grapje was ontstaan.

Job en ik hebben ff heerlijk in de sneeuw zijn eerste rijles beleefd met slipcursus en al en daarna heb ik nog met het gezin aan de met gebak gezeten. Je moet er wat van maken hé met een auto 😆

Voorrijden

Voorrijden

Het was zo’n 2,5 jaar geleden toen ik het volgende meemaakte. Ik ga altijd voorrijden met kandidaten vóór een examen om nog even warm te draaien en de laatste aanwijzingen te geven. Zo ook met Nicky en een andere kandidaat. Ik zag wel dat Nicky wat gespannen was maar dat is niet vreemd zoals velen van jullie zullen weten , en Nicky reed ook beperkt vermogen om dat ze onder de 21 jaar was. Al bij de eerste bochten door de woonwijk kreeg ik een wat onaangenaam gevoel maar dacht dat Nicky even de wedstrijdspanning eruit moest rijden. Nou kwamen er nog 2 wat “lange”bochten aan die ik eerst even wou aanzien voordat ik de boel zou gaan stilzetten. Maar bij de 1e bocht naar rechts kreeg ik al kramp in me kuiten en de bocht naar links ging dus fout !! Nicky keek zo strak voor zich uit dat ze zo naar de stoeprand toereed ( aan het eind van een woonwijk) en van de motor afkukelde. De banden van de motor bleven de trottoirband volgen en Nicky rolde door de honden uitlaatzone naar beneden richting de singel. Ik schrok me een hoedje en coachte de andere kandidaat naar een veilige plek en mijn motor zette ik zo dicht mogelijk bij het ongeluk neer.
Nicky lag op de schuine grashelling met haar hoofd richting de singel roerloos stil en ik rende naar haar toe terwijl ik mijn EHBO les aan het reproduceren was. “niet slepen met patient en vragen stellen”. Toen ik in haar helm keek en fluisterde of het ging zei ze “ja het gaat wel” . Ik vermoedde een nekfractuur dus vroeg nog even door of ze iets kon bewegen ? ” ja, zei Nicky , ik kan alles gewoon bewegen hoor , maar ik kan niet rechtop komen omdat ik niet genoeg buikspieren heb denk ik”.
Nou toen had ik haar snel overeind dat zul je begrijpen. Inmiddels was er ook een buurtbewoner gearriveerd met een ramenlapsopje die Nicky driftig van alle hondenpoep probeerde te ontdoen. Na een telefoontje van mijn kant naar de rijschool werd er snel vanaf het oefenterrein een ander bv-motor gebracht ( de motor had een krom stuur) want Nicky moest over 15 min examen doen. Op de rijschool nog snel Nicky van kleding laten wisselen want de kluiten bagger zaten klem tussen het vizier en haar kleding had een luchtje.
Bij het CBR wou ik nog van kandidaat switsen zodat Nicky even tijd had om te herstellen maar dat wilde ze zelf niet. Nicky is in één keer geslaagd en ik was zelf denk ik het meest verrast/bezorgd van iedereen.

Ik heb toen met Nicky afgesproken dat ze nog terug zou komen voor 1 op 1 les om de bochtentechniek sterker te krijgen en dat is 4 weken later ook gebeurd. Ze rijdt al 2 jaar heerlijk veilig langs de weg

Liever een prent

 

Ongeveer 6 jaar geleden was er een stel wat samen bij mij lesten in Haarlem. Laten we de namen even op Marije en Mark houden. Ze waren allebei zo rond de 28 en kwamen uit Amsterdam. Al bij de eerste les op de weg gaf Mark aan dat Marije wel wat meer lesjes nodig zou hebben dan hij, maar dat vonden ze geen probleem. Gelukkig maar dacht ik nog. Marije zei hier trouwens niks over, die hield wijselijk haar mond.
Elke les kwamen ze naar Velserbroek met een Audi TT die Mark helemaal zelf had opgeknapt. Hij was zo trots als een pauw met die bak en mega zuinig met die kar. Voor de rijschool was een deel parkeerplaats alléén voor vrachtwagens en dat deel was overdag bijna leeg, dan zijn de truckers immers rijden nietwaar?
En Mark zette elke keer zijn auto juist in dat gebied waar hij niet mocht staan ,  omdat de TT dan lekker bij andere auto’s weg was dus weinig kans op schade maar veel kans op een bekeuring.
Er werd toen veel gecontroleerd en Mark werd ook elke keer weer door iemand van de rijschool geattendeerd op het risico. Maar Mark had liever een prent dan een deuk en dat lukte dan ook. Twee maal een bekeuring en geen deuk. 😎

Even terug naar de les ervaring met dit getrouwde stel. Marije reed eigenlijk vanaf het begin af aan beter dan Mark en dat vond Mark best lastig. Steeds kreeg Marije de complimentjes en hij de aanwijzingen wat beter kon. Tuurlijk gaf ik Marije ook wel eens een aanwijzing en Mark een complimentje maar jullie snappen het probleem. Feitelijk had Mark meer lessen nodig dan ze meissie maar daar wou ie niet aan. En wat ik al een tijdje aan zag komen gebeurde dan ook. Marije was een bijzonder diplomatieke dame die het karakter van haar kerel kende als geen ander. Dus vroeg ze na een les of 6: “Werner zou ik wat extra les kunnen krijgen want ik voel me toch niet zo zeker”  😯 Mooi hé zoals die meid dat oploste . Mark haakte daar gelijk op in met de woorden: “Ja weet je , ik voel me zeker genoeg maar ik doe die lessen wel even mee voor de gezelligheid”. Ja duuhhh, maar ik hield natuurlijk mijn mond….

Gelukkig konden we met deze oplossing nog wel flink aan de weg timmeren zodat dat de kansen zou vergroten voor beiden. Ze gingen ook achter elkaar het verkeers examen doen op dezelfde middag, iets wat van mij niet had gehoeven.
Marije als eerste , wat een heerlijk examen was dat. Zooo naturel en goed inzicht in het verkeer. Cum laude die slimme meid. En ja hoor, Mark dus ff niet geslaagd. Zwaar teleurgesteld in alles en iedereen behalve zichzelf dropen we weer af richting de rijschool. Marije zat stilletjes te genieten van haar motor succes.
Mark en ik konden enkele weken later weer samen aan de bak want er was wel een wachttijd voor CBR examens dus daar zat wat tijd tussen. Marije kwam niet meer mee naar de les wat ik wel jammer vond, alleen met Mark lest toch wat anders…
Hoewel hij nu wel wat opener stond voor bepaalde tips dus dat was een goede ontwikkeling. Mark slaagde de 2e keer alsnog voor het rijbewijs A wat volgens hem de eerste keer al zo had moeten zijn….

En nu konden ze gezellig samen de weg op zonder de Audi TT, scheelt een hoop prenten vermoedt ik 🙂 .

Oor verstopt

Veel kandidaten hebben nog wel eens een probleem met hun oortje. Of ze krijgen hem niet over hun grote oor , of hij doet zo een pijn (meestal mannen die dat zeggen). Zo ook Wilbur , die had er echt enorm veel problemen mee. Hij vroeg ook een keer of hij het oortje van zijn I-pot mocht gebruiken in plaats van ons oortje maar dat heb ik liever niet. de stekkertjes zijn vaak van een iets andere diameter en dat gaat ten koste van onze zenders.

Toch had ik na lang gezever van Wilbur ingestemd met zijn verzoek om dan tijdens het examen zijn eigen oortje te mogen gebruiken. Hij genoot echt van het vooruitzicht dat hij dan geen last van zijn oor zou hebben.   Nou ja zo’n geluk gun ik iemand dan wel.

Nadat we bij het CBR zijn aangekomen doet Wilbur zijn helm af en zijn oordopje uit. Althans hij haalt wel WAT uit zijn oor maar niet het complete deel wat hij er bij de rijschool wat diep in had gedrukt  x).
Ik was voornemens om Wilbur zijn probleem dit keer te negeren maar dat ging niet lukken !!
“Werner er zit nog iets in mijn oor ” . Ja zal wel Wilbur je kunt ze ook een keer goed schoonmaken , kom op we moeten naar binnen. Pruttelend en bijna jammerend liep Wilbur en de andere kandidaat achter me aan naar binnen. “Werner wanneer ik er tegen aan druk doet het zeer , er zit nog iets in me oor !”.
En ja hoor , het dopje wat hij in zijn oor had gedrukt was door zijn gehoorgang heengegaan en zat tegen zijn trommelvlies. En dat deed gemeen pijn , helemaal toen hij voor test even zijn helm had opgezet waardoor het oor nog wat werd aangedrukt.  Ik haalde mijn zakmes uit me motor en knipte het voor zijn ogen open. “Even stilzitten Wilbur ik ga even een sneetje in je oor maken”. Wilbur stoof bij me weg en keek me verschrikt aan. “Geintje Wilbur , blijven ademen ” .

Maar ik zag geen steek want ik had me bril niet bij me. Het toeval wil dat Kees(motorinstructeur) van rijschool Shultz ook in dezelfde ruimte zat en het schouwspel met een grijns stond aan te kijken.
Dus ik de hulp van Kees ingeroepen en in dezelfde minuut hadden we de complete eerste hulp koffer van het CBR op ze kop gelegd. Toen we een scherpe pincet hadden gevonden dachten we aan de slag te gaan…. Maar daar stond de examinator al voor Wilbur. Nadat we kort het probleem hadden uitgelegd konden we van examen ruilen met de andere kandidaat die ik bij me had. Ik moest Wilbur dus achterlaten in de schoot van Kees (Wilbur lag met zijn hoofd op de knie van Kees) terwijl deze héél voorzichtig met een scherp pincet in zijn gehoorgang begon te peuteren.

Nadat ik terug kwam van het examen bleek Kees toch bijna 20 min bezig te zijn geweest met het oor van Wilbur maar hij was wel verlost van het balletje.   Dus kon Wilbur gelijk als volgende op en pakte hij gretig het rijschooloortje aan. Ook Wilbur slaagde die dag in 1 keer en was hij eindelijk van alle oortjes verlost.

Hondenpoep

Op een van mijn lesdagen stond ik in de buurt van het Provinciehuis in Haarlem een les te bespreken. Aan de zijkant van het park , ik zal er met velen van jullie hebben gestaan. Hoezo heb ik afwisselend werk ?
Ik stond met mijn rug naar het park toen een van de kandidaten mij er op attendeerde dat er een mevrouw naar me stond te wuiven. En inderdaad aan de andere kant van de weg stond een oudere vrouw met wandelstok geirriteerd te wenken. Toen ik vragend naar mijn borst wees werd er bevestigend geknikt. Nou dat heb ik weer dacht ik nog. Dus ik gaf de kandidaten opdracht elkaar even te overhoren met Bravok en stak over naar de vrouw.

Ik werd ontvangen met;”Bent u daar eindelijk ik heb een half uur geleden al gebeld !!” B) ???
Ze wees op een man van rond de 50 jaar die daar met een hond aan het ravotten was. “Die man laat hier altijd zijn hond poepen en ruimt het nooit op. Ik heb een van uw collega’s gebeld en nu bent u hier eindelijk. Ik wil dat dit aangepakt wordt “. Zucht, ik werd weer eens voor politieman aangezien.
Nou moet ik bekennen dat ik me ook altijd erger aan hondenbezitters die alles maar laten liggen.
Dus niet “vies ” van een grapje liep ik op de man af. Ik had inmiddels een neutrale jas en niet meer met rijschool logo. Ik vroeg of de man genegen was zijn hondenpoep mee te nemen maar hij bleek geen zakje bij zich te hebben. En dat was buiten de waard gerekend , met een porretje in de rug kreeg ik een zakje van mijn assistente aangereikt. Die pakte ik niet aan maar ik liet hem het zakje wel overnemen . Met een hulpzoekende blik om zich heen begon de man een halfslachtige poging te doen om de poep op te ruimen. Aan deze onhandigheid was duidelijk af te lezen dat hij dit nooit eerder had gedaan. Uiteindelijk verdween met veel gehannes de helft van de poep in een afvalbak en ging de man er met een rood hoofd vandoor. De dame was zichtbaar tevreden met het resultaat van haar actie en liep met opgestoken zeilen het park uit. Aan het proesten van mijn kandidaten te zien hadden die het hele verhaal gevolgd. En ja ik moest er ook wel om lachen natuurlijk hoewel ik ook wel wat overbluft was door de snelheid waarin die dame mij in haar verhaal betrok. Het was voorbij voordat ik er erg in had.

Zo zie je maar, altijd bereid tot oplossingen langs de weg

Duim omhoog!!

Duim omhoog

Het is al weer een tijdje geleden dat ik Feeke op les had. Iemand die vanuit West-Friesland  naar Haarlem kwam omdat daar “zo goed wordt les gegeven ” , dit zijn dus niet mijn woorden beste lezers. Nou ik heb les gegeven dat het vuur ervan afvloog maar inmiddels was ze 2 x gezakt . Ze had bijzonder veel moeite om de verlaagde motor onder controle te houden en wist elke keer wel een laag putje of kuiltje te vinden waardoor ze met haar korte benen niet meer bij de grond kon. Zo viel ze elke les wel 1 of 2 keer met een charmante zwaai ondersteboven. Ze heeft bijna 30 uur bij me gereden en ik was langzamerhand wel een beetje door me oplossingen heen.

Dat Feeke dat volhield verbaasd me nog steeds. Inmiddels waren we aan het 3e examen begonnen en weer stond ze te schudden van de zenuwen. Na 10 meter te hebben gereden lag ze weer op haar kant…… Ik haar weer op de motor gezet , moed ingesproken en daar gingen we weer. En echt waar !!!! Het ging beter , althans nog niet helemaal voldoende maar een van haar beste ritten. Voor Feeke was dit een triomf die ze wat verkeerd uitlegde……. Haar man was ook bij het CBR en die stond op de parkeerplaats te wachten op haar terugkomst. Dit keer bleef ze rechtop en onderwijl we op weg waren naar de CBR ruimte stak ze haar duim al op naar haar man ?! Ik was wat verrast maar lag het gebaar uit als ” ik ben blij dat ik terug ben “. Eenmaal binnen kreeg Feeke wederom te horen dat het niet voldoende was en dit kwam aan als een mokerslag. Ik herinner me nog dat ze zei: “ik herken mijzelf niet in de uitslag van dit examen en ga hier niet mee akkoord “.  Maar ja , jullie begrijpen wel dat dat de uitslag niet doet veranderen. Op weg naar de uitgang van de CBR ruimte barstte Feeke in tranen uit en viel door de deuropening in de armen van haar man.
Maar deze dacht dat ze zo emotioneel was omdat ze eindelijk geslaagd was !!!! Die riep de hele tijd dingen als “nou moppie huil maar lekker het is allemaal achter de rug ‘en “kunnen we volgende week lekker op de motor door Amerika “. Ja hij had immers die duim gezien die ze opstak ! En Feeke was zo hyper dat ze geen lettergreep uit haar strot kreeg en hij maar troosten met de verkeerde woorden midden in de wachtruimte. Ik probeerde hem achter de rug van Feeke om nonverbaal duidelijk te maken ( keel afsnijbeweging) dat ze was gezakt maar ik kreeg geen oogcontact zo druk was hij met zijn  moppie. En toen ze eindelijk genoeg lucht had verzameld zei ze “IK BEN GEZAKT EIKEL , DAT SNAP JE TOCH WEL ALS IK ZO STA TE JANKEN !!! “. Ik ben in sluipgang vertrokken want ik vermoedde wie de volgende eikel zou zijn………   Uiteindelijk is ze de 4e keer wel geslaagd , gelukkig . Dit was trouwens de enige keer bedenk ik nu dat ik een kandidaat niet terug heb laten rijden op de motor. Deze heb ik later met een andere kandidaat opgehaald.

Spannend beroep

Als motorrijinstructeur maak je natuurlijk de mooiste dingen mee waarvan jullie er inmiddels al een paar hebben kunnen lezen. Dat het beroep ook gevaarlijk is ben ik me altijd van bewust maar afgelopen week had ik wel een héél vervelende ervaring. Ik zal proberen de situatie voor jullie te schetsen. Het was een donkere novemberavond zo rond 19.00 uur en er viel een druilerige motregen.

Ik reed met één kandidaat die avond en we waren bezig met het hoofdstuk “in- en uitvoegen”. We hadden de ring Noord verlaten vanuit Amsterdam en zouden op de A8 uitvoegen bij knooppunt Zaandam. Het was best druk op de weg, zeg maar het staartje van de avondspits. Op het weggedeelte waar we reden waren nog 4 rijstroken en Ruud (38 j) had al erg vroeg voor de derde rijstrook gekozen omdat hij in de drukte op tijd op zijn “plekje” wou zitten. Ik reed daar ongeveer 80 meter achter op de 4e rijstrook om te zien hoe hij zich door het verkeer bewoog. Ik zorgde dat ik langzaam inliep om uiteindelijk achter hem te komen en ook uit te voegen.

Toen ik Ruud op 20 meter linksachter was genaderd ging de donkere stationcar achter hem bijna op zijn kentekenplaat zitten?? Er zat nog maar 2 meter tussen. Rustig ging ik naast het linkervoorwiel van de stationcar rijden, checkte mijn dode hoek en gaf richting aan. De reactie van de autobestuurder was verbluffend; hij drukte zijn bumper tot op 30 cm achter de lesmotor!!! Na gespiegeld te hebben liet ik mij wat terugzakken om naast de autobestuurder te komen om oogcontact te maken. In de auto zat een man van rond de 50 met een gezin om hem heen en de man was compleet over de rooie. Hij zat wilde gebaren te maken en had het schuim in zijn mondhoeken staan terwijl hij mij allerlei verwensingen toe schreeuwde. Inmiddels waren we de afrit tot op 50 meter genaderd en achter de stationcar reed alles bumper aan bumper…..

En ja wat doe je dan als rijinstructeur? Voor mijn gevoel hield ik wel het overzicht maar mijn (en Ruud’s) situatie werd steeds vervelender. Ik besloot naast Ruud te gaan uitvoegen en me zo langzaam iets naar achteren te laten zakken om wat ruimte voor ons te creëren. Daar was ons rijdende gezinshoofd het niet mee eens en al tijdens zijn uitvoegactie ging hij bijzonder dicht (5 cm) achter mij rijden, ondertussen aan één stuk door op zijn claxon hangend. Maar omdat ik intussen te kort op Ruud zat wou ik daar ruimte dus remde licht de motor. Daardoor kwam ik zelfs tot 2x toe in contact met de auto. Ruud begon voor mij wat onzeker aan zijn lange bocht naar beneden want die dacht dat ik zo achter hem liep te toeteren, kortom een penibele situatie.

Beneden aangekomen hield de fanfare achter mij op en voegden we in, richting het grote verkeersplein waar al snel een file stond en dus een hoop geweef van voertuigen. In die drukte raakte de afstand tussen de opgefokte bestuurder en ons snel groter doordat er allerlei auto’s tussen kwamen. Misschien maar goed ook, ik weet niet of het verhaal dan nog een gunstige afloop zou hebben. Met een hartslag van 180 zijn we een stukje verderop even gestopt om het ritje tot dan toe even te bespreken. Ruud had het uiteraard erg vervelend gevonden dat die auto zo kort achter hem reed maar was gelukkig rustig gebleven.

Ik heb mij natuurlijk later afgevraagd of ik het anders op had moeten lossen. Het was voor mij veiliger geweest om niet uit te voegen maar ik wou Ruud in die situatie gewoon niet “loslaten” en nam daarom deze beslissing. En mocht je je afvragen of ik zijn kenteken heb? Nee, in de motregen, in het donker en ook nog motorrijles gevend zag ik daar geen kans toe. Gelukkig komt dit zelden of nooit voor en is het hééél vaak ontzettend leuk om langs de weg te zitten. Op naar het volgende avontuur…

Trouwen

Afgelopen zomer werd ik gebeld door een Surinaamse dame die vroeg hoe hoog mijn motoren waren. Na mijn antwoord dat dat varieert van boekenplank niveau tot grote mensen motor wou ze komen kijken voor een proefles. Ze vertelde door de telefoon dat ze maar 156 cm groot was en het idee had dat ze te klein voor elke motor was.
Ik stelde voor om voordat ze een proefles zou komen doen ze beter eerst even kon komen passen en dat ze dat eventueel in de paskamer kon komen doen….

Die zelfde avond hadden we afgesproken om 8 uur, gelijk na mijn les met een andere kandidaat. Toen ik aan kwam rijden om 10 voor 8 bleek ze al 10 minuten tussen de motoren te hebben gelopen (hoorde ik later van de buren). Nou ze was inderdaad klein maar er kwam een prachtig Surinaams geluid uit die dame, haar lach klaterde om de haverklap door de straat heen. Nadat ik de andere kandidaat had afgerond gingen we passen en dat kon allemaal net, op Babbel althans. Het verdere gesprek vond in de leshut plaats en daar viel ik van de ene in de andere verbazing.

Op mijn vraag of ze motorrijden leuk vond kreeg ik als antwoord: “Nee mijnheer ik vind er niks aan en ook gevaarlijk.” O wat apart maar waarvoor bent u hier dan? “Ik wil mijn partner ten huwelijk vragen op de motor mijnheer!”. Ze bleef me ook maar mijnheer noemen hoewel ik verschillende malen aan had gegeven dat ik liever Werner werd genoemd.
Nou, apart geval dat snappen jullie, dus ik weer vragen of die partner ver weg woont… “Mijnheer, ik heb helemaal geen relatie maar voor het zover is wil ik mijn rijbewijs gehaald hebben want ik wil graag weer trouwen. En mijn vorige partner heb ik per boot gevraagd en nu wil ik het per motor doen”. En dit dan ook allemaal in dat prachtige Surinaams wat jullie er maar een beetje bij moeten denken. En terwijl ze mij doordringend aankeek voegde ze er aan toe “ik ben op zoek naar iemand om mee te trouwen…”

Om te voorkomen dat ik op de kandidatenlijst terecht zou komen riep ik vlug dat ik niet beschikbaar was en daar moest ze hartelijk om lachen want ik kwam ook niet in aanmerking. “Ik ben heel erg lesbisch mijnheer, ik val op vrouwen”. En nadat ik zei dat we dan iets gemeen hadden omdat ik ook op vrouwen viel moesten we een dweilpauze inlassen .

Gelukkig konden we een datum vinden dat we allebei tijd hadden en zo gingen we naar een pleintje aan de voet van het gemeentehuis wat op dat moment in de steigers stond. Na wat eerste mislukte pogingen om weg te rijden reed ze uiteindelijk zelfstandig een groot rondje en we hadden best lol want Sylvia had een erg aanstekelijke lach.

En toen zelfs de bouwvakkers mee begonnen te geinen was het feest compleet. Een van de bouwvakkers floot ook het bekende flirttoontje maar ook die werd getrakteerd op de tekst “haal je maar niks in je hoofd want ik ben lesbisch haha”, dat daar maar vooral duidelijkheid over was .

Eenmaal in de leshut terug komt natuurlijk de vraag of ze er mee door wilde gaan? Ja, dat wilde ze zeker wel maar dan over 2,5 jaar ? Ze bleek in de schuldsanering te zitten en dat duurde nog 2,5 jaar….. Dat was een beetje jammer en jullie zullen begrijpen dat ik even moest slikken. Want wat moet je dan met een motorproefles?

Maar als je het positief bekijkt had ik een paar vrolijke uurtjes achter de rug met deze dame en wie weet, over 2 jaar ???

Page 1 of 212»